| |
|
|
Przykłady prac z Socjologii edukacji |
|
1. Podstawowe pojęcia systemu edukacji
|
Trzy elementy składowe wg Szczepańskiego
1) Kompleks instytucji (szkoły i inne instytucje, które wychowują i przekazują wiedzę o zbiorowościach społecznych, organizacjach, środkach materialnych, ideach, wartościach składających łącznie na infrastrukturę społeczna i materialną, a której przebiegają procesy edukacyjne.
2) Działalność oświatowa, czynności wychowawców i uczących kierujących czynnościami uczenia się ucznia. Wyróżnia się kilka procesów składających się na działalność oświatową:
- Nauczanie
- Uczenie
- Kształcenie
- Wychowanie
- Samowychowanie
3) Stan umysłów członków społeczeństwa, zasób wiedzy obywateli przejawiający się w ich pracy zawodowej w ich życiu publicznym, to, co nadaje sens społeczny w funkcjonowaniu szkolnictwa.
W systemie edukacji każdego kraju istotna rolę odgrywają dwa wielkie nakładające się procesy:
- Proces socjalizacji - oznaczający całość wpływów środowiska społecznego i kulturowego, które spontanicznie uczą jednostkę przystosowania się do struktur grup, do obyczajów i zwyczajów.
- Proces wychowania - oznaczający intencjonalne kształtowanie osobowości w stosunku wychowawczym między wychowankiem, a wychowawcą wg przyjętego ideału wychowawczego.
Można powiedzieć, że system edukacji oświaty to układ tych wszystkich źródeł i kontaktów, którymi do obywateli dociera wiedza naukowa, treści ideologiczne, wartości i wzory postępowania.
Inne relacje:
1. wg Jacka Szmatka: Wychowanie to proces, który prowadzi do socjalizacji danego osobnika. Wychowanie wiąże się z procesem, w którym występuje określone działanie, termin zaś socjalizacja akcentuje to, co stanowi efekt tego działania
|
|
2. Teoria strukturalno-funkcjonalna a edukacja
|
Teoria Strukturalno-Funkcjonalna a edukacja
E. Durkheim
Przedstawicielem tej teorii jest E. Durkheim - centralne pojęcia społeczeństwa nad jednostką.
"Społeczeństwo rządzi nami, ponieważ jest poza nami i ponad nami..."
Ważna cechą społeczeństw złożonych jest to, że jednostka w coraz większym stopniu przyjmuje wyspecjalizowane role i zajęcia żeby umożliwić i pomóc społeczeństwu rozwijać się. Powszechny system wartości jest konieczny, aby powiązać jednostki, ich pracę ze sobą i żeby zapewnić ciągłość pomiędzy następnymi generacjami.
Trzy słowa klucze:
- System
- Struktura
- Funkcje
System społeczny jest ogółem organizacji, które tworzą się, aby zadawalać potrzeby ujęte w centralnym systemie wartości. Instytucje takie jak systemy polityczne, ekonomiczne, edukacyjne dostarczają podstawy do określania, co jest a co nie jest przyjętym społecznie zachowaniem oraz środków za pomocą, których jednostki są zaznajamiane i nauczane z powszechnymi wartościami społeczeństwa.
O roli edukacji powiada: społeczeństwo może przetrwać tylko wtedy, jeśli wśród jego członków istnieje dostateczny stopień jednorodności. Edukacja uwiecznia i wzmaga tę jednorodność przez wpajanie dziecku od początku zasadniczych podobieństw, których wymaga życie zbiorowe.
Pogląd na szkołę
Potrzeby społeczne dominują nad potrzebami jednostki. Nauczyciele muszą zagwarantować, że ich zajęcia w szkole:
1. Zachęcą uczniów do grupowego zaangażowania, posłuszeństwa o odpowiedzialności.
2. Skłonią uczniów do uznania, że na pierwszym miejscu przed sprawami osobistymi i rodzinnymi jest ich posłuszeństwo celom i wartościom społecznym
3. Rozwiną w uczniach i pogłębią w uczniach te skłonności, które potrzebuje społeczeństwo.
4. Nauczyciele są wzorami moralnymi.
Rola ucznia
dziecko jest postrzegane przez Durkheima jako pusta karta czekająca na wypełnieni. Uczeń jest osobą pasywną, wierną, ponieważ na ma doświadczenia i wiedzy.
Teoria Talkota Parsonsa
Dowodzi, że aby osiągnąć społeczną integrację społeczeństwo w wyniku procesu ewolucji narzuciła pewną liczbę instytucji, które funkcjonują jako pośrednicy socjalizacyjni np. rodzina, kościół. W System edukacyjnym społeczni przyjmują określone role jako element swej codzienności w społeczeństwie, są to taki role jak ojciec, matka, ksiądz itp.
Społeczeństwo ma modelowe oczekiwania dotyczące zachowania jednostek zajmujących określony status w systemie społecznym. Wyróżnia on dwa procesy ze sobą powiązane:
- Proces instytucjonalizacji lub sposób, w jaki ludzkie zachowanie staje się systematycznie regulowane i normowane
- Proces internalizacji, czyli sposób, w jaki społeczne oczekiwania towarzyszą rolom społecznym są zauważalne, rozumiane i przyswajające, jaki jednostki
Klasa szkolna jako system społeczny uchodzi za klasykę.
Zadaje on pytanie, jakie funkcje spełnia szkoła dla społeczeństwa amerykańskiego? :
1. Szkoły dostarczają podstawy socjalizacji
2. Szkoły działają jako mechanizm za pomocą, którego jednostko przydzielane są role dorosłych
3. Szkoła spełnia funkcję alokacyjną
Zadaje sobie pytanie, w jaki sposób realizują się te funkcje jednocześnie? Analizuje różnice pomiędzy szkoła a rodziną. W odróżnieniu od rodziny szkoła jest systemem sformalizowanych ról gdzie liczą się wartości uniwersalistyczne.
Proces socjalizacji jako internalizowanie ról jest od pierwszego dnia związany z nieustannym ocenianiem osiągnięć (stopnie, pochwały, nagany). Proces oceniania prowadzi do zróżnicowania klasy na uczniów dobrych i słabych. W ten sposób uczą się dzieci jak zdobywać status i bronić go.
Różnicowanie takie jest konieczne ze względów funkcjonalnych gdyż szkoła jest również instancją rozdzielająca i dlatego potrzebuje podstawy do selekcji ze względu na przyszły status społeczny.
|
|
3. Teoria konfliktu
|
Teoretycy teorii konfliktu widzą porządek społeczny w ciągłym procesie interakcji międzyludzkich, w procesie klasowych walk i narzucania.
Są przekonani, że sposób funkcjonowania szkolnictwa przyczynia się do nierówności społecznej (szkolnictwo amerykańskie). Pokazują oni mechanizmy nierówności społecznej. Amerykańskie szkoły są związane ze społecznością lokalną, bogatsze dzielnice mają więcej funduszy przeznaczanych na szkołę, dzięki czemu są lepiej wyposażone, mogą stwarzać lepsze warunki do nauki.
Mieszkańcy bardzo zamożnych dzielnic mają większe władzę i rozdają pieniądze. I w ten sposób system edukacji odzwierciedla i utrwala nierówny podział dóbr w systemie klasowym.
Dostęp do wyższych warstw w społeczeństwie zależy od rodzaju wykonywanej pracy.
W społeczeństwach amerykańskich wysokie stanowiska zawodowe dostępne są dla osób z wyższym wykształceniem. Badania wykazują, że istnieje zależność między wykształceniem rodziców a prawdopodobieństwem rozpoczęcia studiów przez ich dzieci. Członkowie klasy wyższej mogą pozwolić sobie na szkoły elitarne, wyższe dla swych dzieci.
Młodzież z klasy wyższej najczęściej utrzymuje pozycję społeczną swoich rodziców i system edukacji jest 1 z mechanizmów które to ułatwiają.
Badania Berschtaina w brytyjskich szkołach pokazują, że uspołecznianie uczniów odbywa się w klimacie który celebruje i bazuje na związkach dominacji i podporządkowania. Jest więc zgodny z porządkiem społecznym miejsca pracy. Zespół szkolny, zwyczaje szkoły, ustalenia, ukierunkowanie praktyk , wszystko to przypomina uczniom i nauczycielom o miejscu w hierarchii i co ważniejsze - struktura hierarchiczna działa w sposób usankcjonowany.
Zwolennicy tej teorii traktują doświadczenie wykształcenia szczególnie wyższego jako konieczność społeczną niż edukacyjną.
Przypisują znaczenie formalnym dyplomatom aby podkreślić że osiągnięcie pewnego poziomu wykształcenia jest często podstawowym warunkiem uzyskania pracy niezależnie od umiejętności zdobytych w procesie edukacji są niezbędne do wykonywania danego zawodu. |
|
3. Teoria Socjalizacja szkolna z interakcjonistycznego punktu widzenia
|
Patrzymy tutaj na uczniów z punktu widzenia podmiotu - jednostek.
Podejście to odwołuje się przede wszystkim do teoretycznej kategorii symbolicznego internakcjonizmu wypracowanych w USA przez H. Meada i rozwijanych w latach 50-60`.
Najważniejsza jest tu interakcja, tj. wzajemne odnoszenie się do siebie, aktorów poprzez oczekiwania co do zachowań innych osób oraz antycypujące oczekiwania co do własnego zachowania.
Role nie są tu ustalonymi z zewnątrz wymaganiami co do zachowań. TO podmioty ustalają je między sobą i indywidualnie kształtują się w procesie komunikowania się.
ROLETAKING - tj. ego może postawić się w roli alter, może patrzeć na komunikowanie się również oczami innego. W ten sposób ego może rozpoznać jakie oczekiwania ma wobec niego alter. Swoim zachowaniem może te oczekiwania spełnić, ale może też rolę mu proponowaną odrzucić narażając się na przerwanie komunikowania się.
Ale w normalnym przypadku powinno dojść do zaakceptowania przez ego wymaganej przez niego roli. Przy jednoczesnym kształtowaniu jej na swój sposób. Ego poprzez własne zachowanie wnosi własną koncepcję tożsamości, która nie całkiem będzie pokrywać się z rolą wymaganą przez alter (tzw. rolemaking).
Model wymagany miedzy ego i alter zachodzący w toku komunikowania się zakłada zatem równouprawnienie między partnerami w procesie rolemaking i roletaking.
Tożsamość Meada
Zdolność jednostki do refleksyjnego wyjścia poza samą siebie i stanie się przedmiotem. Tożsamość powstaje, gdy jednostka potrafi w procesie komunikowania się spojrzeć na siebie oczami innych i w ten sposób stwarza sobie obraz samej siebie.
Taką koncepcje przejął Goofman i rozróżnił tożsamość osobową i społeczną.
Teoria osobowa wyraża się w niepowtarzalnej biografii a sieczna przynależność jednej i tej samej osoby do różnej i niekompatybilnej grupy.
Uczeń jako aktor
Szkoła jest instytucją w której komunikowanie się jest nastawione na dłuższą metę. W treści i formy komunikowania się są określone z góry w skutek czego są one wyłączone z okresu negocjowania ich przez uczestników: np. egzamin, obecność, oceny.
Dominujące pozycję ma nauczanie tych 2 inter.
Komunikowanie się na lekcji charakteryzuje się 2 dominującymi atrybutami instytucjonalnymi, tj.:
1) hierarchią i przymusem - z 1 strony
2) osiągnięciami i konkurencją - z 2 strony
W ramach przymusowej lekcji nauczyciel ma w porównaniu z uczniami nieproporcjonalną władzę definiowania. Nauczyciele mogą forsować interpretację ról i wyjaśnienie sytuacji. Ściągi, kłamstwa, przepisywanie na zajęciach innych lekcji.
Człowiek jako jednostka twórcza
Źródeł wyjaśniania mechanizmów należy szukać w naturalistycznej Platona zajadającej istnienie idei wrodzonych.
Człowiek twórca w ówczesnej Grecji był przekaźnikiem tych idei natomiast jego dzieła "cieniem idei pozaziemskich".
Starożytni Grecy nie używali terminów które odpowiadałyby określeniom "twórca", "tworzyć". Wystarczało im "robić". Ale i tym posługiwali się w stosunku do sztuki i artystów gdyż Ci nie wykonywali nowych rzeczy tylko odtwarzali to co jest w naturze. Wyjątkiem była poezja (ale nie była ona związana ze sztuką!).
W łacinie istniały wyrazy: creatio, kreator - ale oznaczano nimi czynności stwórcy, Boga, który stwarza z niczego.
Wybranym ludziom odrodzenia nadawano przydomek boski - ale wyrazu stwórca nie używano (Dopiero w Xix w.- tj. w romantyzmie) nobilituje w pełni człowieka na twóRcę. TO jednak postać otoczona tajemniczością.
Twórczość dziś to każde działanie wykraczające poza prostą recepcję. Owe działania mogą przyjmować postać materialną bądź ideową (jako myśli). Może być to czynność intencjonalna ale też i mglista wizja - może to być powołanie wartości autonomicznych, może być autoreakcją.
Nie tylko wytwory ale i charaktery, postawy, zdolności, procesy powodujące istotne zmiany w świadomości społecznej w stanie kultury, sztuki, nauki, techniki oraz współczesnym życiu.
Kategorie twórczości
Wobec w/w wyróżniamy 4 kategorie rozpatrywania twórczości:
1. jako dzieło
2. jako proces
3. jako zespół specyficznych cech osobowości lub zdolności
4. jako zespół stymulatorów społecznych (tj. społeczny klimat uwarunkowań twórczości). |
|
|
|
|
|
|
|
Copyright (C) 2005-2006 Wszystkie prawa zastrzeżone by E-pedagogika.info