Wincenty Okoń (ur. 22 stycznia 1914 w Chojeńcu) - polski pedagog.

Większość pracy badawczej związał z Uniwersytetem Warszawskim i Instytutem Badań Pedagogicznych. Zajmował się procesem dydaktycznym oraz jego uwarunkowaniami, kształceniem wielostronnym, historią myśli pedagogicznej XIX i XX wieku, zagadnieniami związanymi z pedeutologią, problematyką organizacji badań pedagogicznych. Współpracownik UNESCO, członek Polskiej Akademii Nauk.

Prace pedagogiczne:

    * Proces nauczania - 1954
* U podstaw problemowego uczenia się - 1964
* Zarys dydaktyki ogólnej - 1968
* Kształcenie nauczycieli w Polsce - stan i kierunki przebudowy
* Słownik pedagogiczny - 1974
* Nauczanie problemowe we współczesnej szkole - 1987
* Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej - 1983
* Zabawa a rzeczywistość - 1987
* Wizerunki sławnych pedagogów - 1993

W. Okoń jest autorem teorii kształcenia wielostronnego, w myśl której w nauczaniu należy uwzględniać stronę teoretyczną, praktyczną i emocjonalną nauczania, a nie jedynie teoretyczną.